كه رسول- علیه السلام- همی گوید: «ایمان مردم را تمام نشود تا آنگاه كه خلق را آن پسندد كه خود را، و از مزاح دروغ دست بدارد»، ازین جنس باشد آنكه بسیاری گویند برای دل خوشی را: صد بار ترا طلب كردم و بخانه آمدم، این بدرجهٔ حرامی نرسد: كه داند كه ازین تقدیر عدد نباشد، اما اگر بسیار طلب نكرده باشد دروغ بود، و اینكه عادت بود كه گویند كه چیزی بخور گوید نمی بایدم، این نشاید: چون شهوت اندر وی بود. و رسول- علیه السلام- قدحی شیر با زنان داد شب عروسی عایشه -رضی الله عنها- گفتند: ما را همی نباید، گفت: دروغ و گرسنگی بهم جمع مكنید، گفتند: یا رسول الله، این مقدار دروغ بود و دروغ نویسند؟ گفت: دروغكی نویسند كه دروغكی است. سعید بن مسیب را درد چشم بود و چیزی در گوشهٔ چشم وی گرد آمده بود، گفتند: اگر پاک كنی چه باشد؟ گفت: طبیب را گفته ام كه دست فرا چشم نكنم، آنگاه دروغ گفته باشم. عیسی -علیه السلام- همی گوید: «از كبایر یكی آنست كه حق تعالی را بكوهی خواند بدورغ كه خدای داند كه چنین است، و نه چنان باشد». و رسول -علیه السلام- گفته است كه: «هر كه بر خواب دروغ گوید ویرا اندر قیامت تكلیف كنند تا گره بر دانهٔ جو زند و نتواند».

در ترغیب حمیدی و بسیاری از كتب حدیث به تنوع الروایات چون روایت امیرالمؤمنین علی كرم الله وجهه و ابوسعید و عمران بن حصین رضی الله عنهم از رسول الله صلی الله علیه وسلم كه فرمود مر خاتون زنان نور دیدهٔ رسالت فاطمه را رضی الله عنها كه ای فاطمه برخیز و بنزدیک قربانی خویش رو و در زمان ذبح این دعا بخوان ان صلٰوتی ونسكی ومحیای ومماتی لله رب العالمین لا شریك له وبذلك امرت وانا اول المسلمین بدرستیكه باول قطرهٔ خون كه از وی بچكد هر گناه كه در همه عمر خود كرده باشی آمرزیده شود و بدرستیكه فردای قیامت بیارند خون و گوشت آن قربانی را و در پله نیكوئی تو نهند هفتاد برابر آنكه بوده است