و ما در این اصل فضل خوی نیكو بگوئیم، پس حقیقت خوی نیكو پیدا كنیم، كه خوی نیكو بدست آوردن ممكن است بریاضت، پس طریق آن بگوئیم كه چیست، پس علامت خوی بد بگوئیم، پس تدبیر آنكه كسی عیب خود بشناسد بگوئیم، پس علامت خوی نیكو پیدا كنیم، پس طریق پروردن كودكان و تربیت ایشان بگوئیم، پس راه مجاهدت مرید اندر ابتدای این كار پیدا كنیم، و فضل و ثواب خوی نیكو را بگوئیم، انشاء الله تعالی.

و در (ملتقی البحار) آورده كه اجماع صحابه آنست كه در لواطه حدّست امّا بعضی گفته اند كه او را در پای دیواری نشانند دیوار بر زبر او افكنند تا هلاک شود و بعضی گفته اند كه در كنده ترین موضعها كنند تا آن وقت كه بمیرد و قول ابوبكر الصدّیق رضی الله عنه آنست كه هر دو را بآتش بسوزند و ابن عباس رضی الله عنهما گفته اند كه هر دو را از جایگاهی بلند فرود اندازند تا بمیرد و امیرالمؤمنین علی رضی الله عنه گفته كه هر دو را حدّ بزنند و در (كنز) آورده كه در لواطه بقول ابوحنیفه تعزیر واجب آید و در (ملتقی البحار) آورده كه تعزیر تعلق رأی حاكم دارد حاكم عادل هر چه مصلحت داند چنان كند و در (متفق) نیز چنین گفته است و در (ملتمس) [مؤلف (ملتمس شرح قدوری) عبدالرب بن منصور توفی سنة ۵۰۰ ه. [۱۱۰۶ م.]] آورده كه بیشتر علماء متأخر فتوی برین داده اند كه ایشانرا حبس كنند تا بمیرند و فتوی برینست و در (متفق) آورده كه هر كه تیغ كشد بر مسلمانی كشتن او روا باشد و هر كه سلاح كشد بر قصد كشتن مسلمانی در شب یا در روز در شهر یا در غیر شهر یا عصایی برگیرد و حمله كند از برای زدن و كشتن