در تفسیر آیت صوم و بیان فرضیت روزه ماه رمضان – ۲

در تفسیر كبیر امام رازی رحمة الله تعالی علیه می آرد كه یا ایها الذین امنوا ندای ترغیب و تذكیرست یعنی عهد عبودیت را فرایاد بندگان میدهد و ایشان را ترغیب میفرماید در عبادت یعنی ای دوستان بیعت كرده با حضرت ما ای آنانی كه قبول حقها كرده اید و كمر اخلاص و بندگی بر میان جان بسته اید و در مهد وفای عهد الم اعهد الیكم نشسته اید كتب علیكم الصیام ای فُرِضَ فرض گردانیده شد بر شما روزه داشتن صیام مصدرست و معنی وی در لغت باز ایستادن ست از هر چیز كه نفس بان مایل شود و بكشد بسوی آن و در شرع باز ایستادن ست از كل و شرب و جماع از برآمدن صبح صادق تا فرو شدن آفتاب با نیّت پس روزه باز ایستادن ست ازین سه امر زیرا كه معظم چیزهائی كه نفس بان آرزو برد این سه چیزست قوله تعالـٰی كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ یعنی فرض كرده شد بر شما همچنانكه فرض كرده شد بر كسانی كه پیش از شما بودند از انبیا و امتان ایشان از عهد آدم تا زمان شما پس روزه عبادتست قدیمی لعلكم تتقون تا شایسته و فرا خورد آن باشد كه شما بپرهیزید از معاصی بدرستیكه صوم میشكند شهوتی را كه مبداء معاصی است ایاما معدودات ای موقتات بعدد معلوم یعنی اندک روز چند شمرده شده بعدد معلوم زیرا كه عرب مال اندک را می شمرد نه مال بسیار را در ریاض الصایمین می آرد كه ایاما معدودات بیان ست مر سهولت این تكلیف را و تقویت ست مر دل ضعیف را و ازالت ملالت بر دل آنكه خوی ندارد ریاضت را قوله تعالـٰی فمن كان منكم مریضا پس هر كس از شما بیمار باشد كه بترسد بر زیادتی مرض بسبب روزه داشتن كمیه او كیفیه او علـٰی سفر یا راكب سفر بود یعنی سفر معتبر در رخصت و درین اشارت ست باینكه هر كس در اثنای روزه بسفر بیرون رود افطار بكند