در تفسیر آیت صوم و بیان فرضیت روزه ماه رمضان – ۴
و خبر وی ما بعد وی و رمضان لا ینصرف ست بجهت علمیّت و الف نون مزیدتان و رمضان مصدر رمض ست ای احترق و رمضان را رمضان گویند از جهت سوختن در وی از حرّ گرسنگی و تشنگی یا از جهت سوخته شدن گناه در وی و غیر ازین نیز گفته اند و جمع وی رمضانان ست الذی انزل فیه القراٰن ماه رمضان آن ماهی است كه ابتداء انزال قرآن در وی بود در وسیط و تفسیر تیسیر میگوید آن شب بست وهفتم رمضان بود یا فرود آورده شد قرآن در شب قدر جمله یک دفعه بآسمان دنیا بعد ازان نجماً نجماً بزمین فرستاده شد و انزل فی شانه القرآن یعنی فرستاده شد قرآن در شان ماه رمضان و آن اینست كه فرمود كتب علیكم الصیام قوله تعالـٰی هدی للناس و بینات من الهدی والفرقان یعنی قرآن هداست و راه راست مر آدمیان را باعجاز خود و آیات واضحات ازانچه راه راست یابند بسوی حق و فرق كنند میان حق و باطل بانچه در ویست از حكم و احكام فمن شهد منكم الشهر فلیصمه یعنی هر كس حاضر باشد یعنی مقیم باشد در ماه رمضان در شهری یا در خانه خود باشد پس بر وی فرض بود كه روزه دارد آن مقدار كه مقیم باشد تا اگر در خلال شهر مسافر شود رخصت افطار بود ویرا و این قول ابن عباس و اكثر مفسرانست و این روایت در تفسیر وسیط ست و بعضی گفته اند در فمن شهد منكم الشهر ای هلال الشهر فلیصمه برین تقدیر مفعول به بود كشهدت الجمعه ای صلـٰوتها وتكریر ومن كان منكم مریضا او علی سفر فعدة من ایام اخر از برای آنست كه وهم نسخ نباشد همچنانكه منسوخ ست قرین وی در تفسیر وسیط میگوید اعاده كرد تخیر مریض و مسافر و ترخیص ایشان را در افطار از برای آنكه خداوند تعالـٰی ذكر كرد در آیت اولـٰی تخیر مقیم و مسافر و مریض را و منسوخ گردانید در آیت دویم رخصت مقیم را چون فرمود فلیصمه