در تفسیر آیت صوم و بیان فرضیت روزه ماه رمضان – ۶

اجیب دعوة الداع اذا دعان اجابت میكنم خواندن خواننده را وقتی كه بخواند مرا سدّی مفسر میگوید نباشد هیچ بنده مومن كه بخواند خداوند را الا آنكه اجابت كند مر او را یعنی چون بنده بگوید یا رب خداوند گوید لبیک عبدی اما اعطاء مراد آنچه صلاح بنده دران باشد نقد بوی رساند و آنچه صلاح وی دران نباشد ذخیره كند آنرا از برای وی تا در آخرت بوی دهد یا مكروه از وی دور گرداند در عوض آن و این روایت در مدارک [مولف (تفسیر المدارک) عبدالله النسفی توفی سنة ۷۱۰ ه.ق. [۱۳۱۰ م.] فی بغداد] و وسیط ست قوله تعالـٰی فلیستجیبوا لی ولیومنوا بی پس اجابت كنند مرا بندگان وقتی كه بخوانم ایشان را از برای ایمان و طاعت همچنانكه اجابت میكنم من كه خداوندم ایشان را وقتی كه میخوانند مرا از برای حاجتها كه دارند بمن و ایمان آرند بمن لعلكم یرشدون تا باشند ایشان بر امید آنكه برسند برشد و هدایت و برهند از غیّ و ضلالت در ریاض الصایمین می آید از تفاسیر كه چون مردی روزه كشادی حلال بودی او را خوردن و آشامیدن و جماع كردن تا آن زمان كه نماز خفتن بگذاردی یا در خواب شدی و چون نماز خفتن بگذاردی یا در خواب شدی و افطار نكرده بودی حرام شدی بر وی طعام و شراب و صحبت داشتن با زنان تا شب آینده امیرالمومنین عمر رضی الله عنه را اتفاق صحبت افتاد بعد از نماز خفتن چون غسل كرد گریان شد و ملامت كرد نفس خود را همچنان بنزدیک رسول علیه السلام آمد و خبر داد آنچه كرده بود رسول علیه السلام سبیل بر عتاب فرمود ما كنت جدیرا بذلک یعنی ای عمر رضی الله عنه تو سزاوار نبودی بدان در تفسیر امام زاهدی می آرد كه عمر رضی الله عنه غمناک تر شد بعتاب رسول علیه السلام و كار بر وی سخت تر شد و یارانرا نیز مانند این افتاده بود گفتند هم اكنون بود كه بعذر عمر رضی الله عنه آیت آید و برسوائی ما آیت آید