جمره، افزایش گرما، به فاصله های هفت روزه میباشد كه، در هنگام نزدیک آمدن بهار ابتدا در هوا، بعد در آب و در نهایت در خاک بمیان می آید. جمره بمعنی قطعه سوخته ذغال، بمعنی گدازه (اخگر) می باشد. افتادن جمره ها نظر به روزهای قاسم انجام میگیرد. جمره اول، به هوا، در یكصدو پنجمین روز قاسم (در ۲۰ فبروری( فوریه))، جمره دوم، به آب، در یكصدو دوازدهمین روز (در ۲۷ فبروری(فوریه))، جمره سوم، به خاک، در یكصد و نوزدهمین روز (در ۵ مارچ(مارس)) می افتد. امروز یكصدو دوازدهمین روز قاسم، یعنی روزی است كه اولین جمره به آب می افتد. جمره ها، مژده دهنده شروع به گرمی گراییدن هوا و پشت سر گذاشتن روزهای سرمای زمستان می باشد.

در جبهه عراق در جنگ فلاحیه كه در تاریخ ۲۷ مارچ ۱۹۱۶ به وقوع پیوست، ظابط (ستوانیكم) استانبولی كه در سپاه ۱۸، فرقه ۵۱، گروه ۹ افسر امر بود در گلویش جراحت شدید بمیان آمد چون میدانست كه آخرین دقایق حیاتش فرا رسیده است به خاموشی وظیفه خود را اجرا میكرد و كاغذی از جیبش برون آورد و با مداد سیاه اولین بار بروی كاغذ این را نوشت: "قبله كدام جهت است؟" رو به قبله آورد. چون نمیتوانست شهادتی كه در قلبش وجود داشت به زبان آورد، كلمه شهادت را بشكل خوانا به كاغذ خون آلود نوشت. بعدأ به سه گوشه كاغذ نوشت كه: "فرقه، به جهاد ادامه بدهد! خون من در زمین نماند!" ، دو گوشه كاغذ را امضا كرد و نوشته سوم را امضا نكرده آخرین نفس خود را داد. این كاغذ بطور یادگاری به موزیم (موزه) عسگری فرستاده شد. این ظرف خونین كه نشان دهنده كردار اصیل ظابط افندی، یعنی شیوه یک افسر اصیل ترک میباشد، به موزیم (موزه) عسكری فرستاده شد تا به جوانان ترک و به نسل های آینده یک میراث به ارزش جوهر باشد.