پس این دلیل است كه جواب روا باشد چون بحق رود و دروغ نباشد، چنانكه گوید: یا احمق یا جاهل، شرم دار و خاموش باش، كه هیچ آدمی از حماقت و جهل خالی نباشد و باید كه زبانرا عادت فرا لفظی كند كه بس زشت نباشد كه در وقت خشم آن گوید، تا فحش نرود بر زبانش، چنانكه گوید: یا متخلف و مدبر و ناكس و ناهموار و بی وفا و بی نوا و امثال این. و در جمله چون در جواب آمد بر حد بایستادن دشوار بود، بدین سبب جواب نادادن اولیتر بود. یكی ابوبكر صدیق را -رضی الله عنه- در پیش رسول -صلی الله علیه وسلم- جفا میگفت و وی خاموش می بود، و چون در جواب آمد رسول -صلی الله علیه وسلم- برخاست، گفت تا اكنون می نشستی چون جواب گفتن گرفتم برخاستی، گفت تا خاموش بودی جواب تو فرشتهٔ میداد چون تو گفتن گرفتی شیطان آمد نخواستم كه با شیطان بنشینم. و رسول -صلی الله علیه وسلم- گفت كه: «آدمیان بر طبقات آفریده اند: كس باشد كه دیر خشمگین شود و دیر خشنود شود، و كس باشد كه زود خشمگین شود و زود خشنود شود، و این در مقابلهٔ آن افتد، و بهترین شما آن باشد كه دیر خشمگین شود و زود خشنود شود، وبدترین آن بود كه زود خشمگین شود و دیر خشنود شود».

بدانكه دنیا سر همه شرهاست و دوستی وی اصل همه معصیتهاست، و چه باشد از آن بتر كه دشمن حق تعالی و دشمن دوستان حق سبحانه وتعالی بود، و دوست دشمنان خدای بود: اما دشمنی بحق تعالی بدان كند كه راه حق تعالی بر بندگان بزند تا بوی نرسند، و دشمنی با دوستان خدا بان كند كه خویشتن را جلوه همی كند و در چشم ایشان همی آراید تا در صبر از وی شربتهاء تلخ همی خورند و رنج آن همی كشند؛ و اما دوستی با دشمنان حق سبحانه وتعالی بدان كند كه ایشان را بمكر و حیلت بدوستی خویش میكشد و چون عاشق وی شدند از ایشان دور همی شود و بدست دشمنان ایشان میشود.